Sunday, December 17, 2006

ಮರೆತು ಬಿಡು..

ಮರೆತು ಬಿಡು..ನಿನ್ನೆದೆಯಿಂದ ಅಳಿಸಿ ಬಿಡು!!!
ನಿನಗದುವೇ ಸರಳ ನುಡಿಯಲು
ಇಲ್ಲವೆಂತಿಲ್ಲ..ನಾನು ಮರೆಯ ಹೊರಟೆ
ಜೌಗಿನಲ್ಲಿ ಜೀವ ಚಡಪಡಿಸುವಂತೆ..!!

ಹೇಗೆ ಮರೆಯಲಿ..?ಏನ ಮರೆಯಲಿ..?
ನೀ ನಕ್ಕು ಮನವ ಅರಳಿಸಿದ್ದು..
ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿ ಜಗವ ಮರೆಸಿದ್ದು..
ನಿನ್ನ ನೆನಪು ಹೆತ್ತವರಂತೆ,ದೂರ ಸರಿದರು ನೆರಳಂತೆ..!!

ಹೇಗೆ ಮರೆಯಲಿ ಆ ಅನುರಾಗವ,ನಿನ್ನ ಸನಿಹವ
ನಿನ್ನೊಡನಾಡಿ ನಲಿದ ಮನವಿನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲೇ ಇರುವಾಗ
ಆ ನೀಳ ಕೇಶರಾಶಿಗಳಲ್ಲಿ ಆಡಿದ ಕೈಗಳು ಜೊತೆ ಇರುವಾಗ
ನಿನ್ನ ಮರೆಯಲು ಮೈ ಮನವ ಅಗಲಬೇಕಷ್ಟೆ..!!!

ಹೆಚ್ಚೇನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ ಜಗದಿಂದ..ನಾ ನಾನಾಗಿ ಬದುಕಿರೆ
ನಗುವು ನಲಿವು ನನ್ನೊಡನೆ ನಾಲ್ಕು ಕ್ಷಣವು ನಿಲ್ಲದಾಯಿತೆ
ಕಾಲವದುವೇ ಮಹಾ ವೈದ್ಯನಂತೆ,ಎಲ್ಲ ನೋವ ಮರೆಸುವನಂತೆ..?
ಅನುಗಾಲ ನಿನ್ನ ನೆನಪನುಳಿಸಿ,ಆ ನಗೆಯ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿ,ಕಹಿಯ ನೀಗುವನೊ..??

4 comments:

Shiv said...

ಜಯಂತ್,

>ಆ ನೀಳ ಕೇಶರಾಶಿಯಲಿ ಆಡಿದ ಕೈಗಳು...
ತುಂಬಾ ಸೊಗಸಾದ ಅನುಭವ..ಅಥವಾ ಕಲ್ಪನೆ?

ಕಾಲ ಮಹಾ ವೈದ್ಯನಿರಬಹುದು..ನೋವು ಮರೆಸಬಹುದು..ಆದರೆ ಕೆಲವೊಂದು ಆಗಾಗ ಮರುಕಳಿಸುತ್ತೆ..

ಮನದಟ್ಟಿದ ಕವನ..

jayant said...

ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ..ಶಿವು... ಹೌದು ಕಾಲನ ಮಹಿಮೆ ಅಂತಾದ್ದು..ಹಾಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕ್ಲಿಷ್ಟವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡೊದು ಕಷ್ಟ ಆಗುತ್ತೆ... "ಅನುಭವನಾ..??? ಕಲ್ಪನೇನಾ..??"

ಸುಶ್ರುತ ದೊಡ್ಡೇರಿ said...

ಹೇಗೆ ಮರೆಯಲಿ..? ಏನ ಮರೆಯಲಿ..? -ಹೌದಲ್ಲ.. ಹೇಗೆ ಮರೆಯಲಿ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸವಿನೆನಪುಗಳೇ ತುಂಬಿರುವಾಗ ಏನನ್ನು ಮರೆಯಲಿ ಎನ್ನುವುದೇ ಸಮಸ್ಯೆ :(

ಉತ್ತಮ ಕವನ ಜಯಂತ್.

jayant said...

ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಸುಶೃತ ಅವರೇ.. ನಿಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗ್ ನೋಡೆ ಇರಲಿಲ್ಲ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತೀರ..ಮತ್ತೆ ಬರುವೆ..