Monday, December 18, 2006

ಕಾಣದ ತೀರ

ಶಾಂತವಾಗಿ ತೋರುವ ಅಗ್ನಿಪರ್ವತವೊಂದು ಒಳಗೇ ಕುದಿಯುವಂತೆ
ನೀನಿಟ್ಟ ಬೆಂಕಿಯ ನುಂಗುತ.. ಮುಖದ ಮೇಲೊಂದು ಮುಖವಿಟ್ಟು ಕೂತೆ

ದಿನವಿಡೀ ಮಾತಿಲ್ಲ..ಕರೆದರು ಓಗೊಡಲಿಲ್ಲ..ನಾನೆಲ್ಲಿ ಎಡವಿದೆ..?
ನೀ ಹೇಳದೆ ತಿಳಿಯಲು ನಾ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ನಾನಿಯಲ್ಲ..ನೀನೇಕೆ ಮುದುಡಿದೆ..?

ಒಂದೆಡೆ ಆತಂಕ..ಮತ್ತೆ ಆಕ್ರೋಶ..ಆಗಾಗ ತಡೆವುದು ಅಹಂ..
ಅದ್ಯಾವ ಮುನಿಸು.?.ನಿಮಿಷಗಳು ಉರುಳೆ ..ಕಳೆವುದು ಮನದ ತಮ

ಹರಿಯಲಿ ಬಿಡು..ತಡೆಯದಿರು..ಕೊಚ್ಚಿ ಹೊದರೆ ನಾ ಇನ್ನಿಲ್ಲ
ಭಾವ ಪೂರದಿ ಗಟ್ಟಿ ನಿಂತರೆ, ನೀ ನನಗಿರುವೆಯಲ್ಲ..!!

ತಪ್ಪು ನನ್ನದೇ ಇರಬೇಕು..ನೀ ಗಾಳಿಗೋಪುರವ ಕಟ್ಟುವಾಗ ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ
ಅಡಿಗಡಿಗು ನಾ ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದು ನೀನೆಂದೂ ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ..

ಬಿರುಗಾಳಿ ಬೀಸಿ ಹೋದರೆ ಅಳಿದುಳಿದ್ದದ್ದ ಕೂಡಿಸಿ ಗೂಡ ನಿಲ್ಲಿಸಬಹುದು
ಭಯದ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣವು ಯುಗಗಳಾಗಿ ತತ್ತರಿಸಿ ಬದುಕಬಹುದೇ..?

ನಾ ನಿನ್ನ ನೆಚ್ಚಿದ್ದು.., ನೀ ನನ್ನ ನೆಚ್ಚಿದ್ದು ಸರಿಯೆ..?
ನೆಚ್ಚಿದೆಲ್ಲ ಜೊತೆಯಾಗಲು ಹಲವು ಕೈಗಳು ಕಾದು ಕುಳಿತಿವೆಯೇ..??

ನಾವೆಯ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ನಡೆಸೆ,ಸಂಗಾತಿಗಾಗಿ ಪರಿತಪಿಸಿದೆ..
ಜೊತೆಯಾಗಿ ಸಾಗಿರೆ,ಕಾಣದ ತೀರಕೆ ಹಂಬಲಿಸಿದೆ..!!!

2 comments:

Shiv said...

ಜಯಂತ್,

ನಾನೆಲ್ಲಿ ಎಡವಿದೆ ಅಂತಾ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿದ್ದಲ್ಲ..ಅದೊಂದು ಯಕ್ಷಪ್ರಶ್ನೆ..

ಮತ್ತೆ ತಪ್ಪು ನನ್ನದೇ ಇರಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೊರಗಿದ ಮನದ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಮಾತು..

ಮನದಟ್ಟಿದ ಕವನ

jayant said...

ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಶಿವು