Thursday, January 04, 2007

ಒಲವು-ವಾಸ್ತವ

ನೀ ಒಲಿದೆನ್ನ ಮನವ ನಲಿಸಿದೆ..,
ದಿನವೂ ನಿನ್ನ ನೆನಪೇ ಉಸಿರಾಗಿರೆ..,
ಬರಡು ಬಾಳತೋಟಕೆ ನೀ ಹಸಿರಾಗಿರೆ..,
ಇನ್ನಾವ ದೇವರ ನಾ ಬೇಡುವುದೆಂತು..??

ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊ ನನ್ನ ನಿನಗೆ,ಅರ್ಪಿತವು ತನು ಮನವು..
ಬಿಂಬಿಸು ನಿನ್ನ ಅನುರಾಗವ,ನನ್ನೆದೆಯ ದರ್ಪಣದಿ..
ಯಾವ ನೋವು..?ಯಾವ ದುಖಃ?ನಮಗಿನ್ನಾವ ಚಿಂತೆ..?
ನೀ ನನಗಿರೆ..,ನಾ ನಿನಗಿರೆ..,ಜಗವ ಮರೆತು ನಿಶ್ಚಿಂತೆ..!!

ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುವ ಬಡತನವಂತೆ,ತಿನ್ನಲು ಇರದವರಿಗೆ..!!
ಕಗ್ಗತ್ತಲ ಜೀವನವು,ಓದು ಬರಹವಿಲ್ಲದವರಿಗಂತೆ..!!
ಹೆತ್ತಮಕ್ಕಳ ಮಾರುವರಂತೆ,ಒಪ್ಪೊತ್ತಿನ ಕೂಳಿಗಂತೆ..!!
ನೀ ನನಗಿರೆ,ನಾ ನಿನಗಿರೆ... ನಮಗೇಕದರ ಚಿಂತೆ..??

ಅದೆಲ್ಲೋ ರುದ್ರ ಆವೇಶದಿ ಉಕ್ಕಿ ಮನೆ ಮಠಗಳ ಕೊಚ್ಚಿದ್ ಸಾಗರವಂತೆ..!!
ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ಬಿಡದೆ ಅಮಾಯಕರ ಕಂಗೆಡಿಸುವ ಗುಂಡಿನ ಮಳೆಯಂತೆ..!!
ದೌರ್ಜನ್ಯವಂತೆ,ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವಂತೆ,ಹರಿವ ದುಖಃದ ಕೋಡಿಯಂತೆ...!!
ನೀ ನನಗಿರೆ..,ನಾ ನಿನಗಿರೆ..,ನಮಗೇಕದರ ಚಿಂತೆ................!!!????


ಪ್ರೀತಿ-ಪ್ರೇಮದಿ ಜಗವ-ವಾಸ್ತವವ ಮರೆವ ಬಗೆ ಕಂಡು ಇದೊಂದು ಅಣಕು.........

3 comments:

Shiv said...

ಜಯಂತ್,

ಇದು ಯಾವ ಪ್ರೀತಿ, ಮಾನವೀಯತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸದೆ ಕೇವಲ 'ನಾನು-ನೀನು'ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅನಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಕೊನೆ ಸಾಲು ನೋಡಿ ಅಣಕು ಅಂತಾ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು..

jayant said...

ಅದನ್ನೇ ಇನ್ನೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ ಪ್ರೀತಿ-ಪ್ರೇಮ ನಿಜವಾಗಲು ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಮರೆಸುವುದು ಸಹಜವಲ್ಲವಾ.. ಶಿವ್..

Shiv said...

ಹೌದು ಜಯಂತ್, ನೀವು ಹೇಳೋದು ನಿಜ..
ಕೆಲವೊಂದ ಸಲ ವಾಸ್ತವಕ್ಕಿಂತ ಕನಸಿನ ಲೋಕವೇ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತೆ